Insulinoopornością określamy stan, w którym występuje zaburzenie homeostazy glukozy polegające na zmniejszonej wrażliwości mięśni, tkanki tłuszczowej, wątroby i innych tkanek na insulinę, mimo jej prawidłowego lub podwyższonego stężenia we krwi. Natomiast spadek wrażliwości tkanek na działanie insuliny może być kompensowany przez hiperinsulinemię. Insulinooporność odgrywa zasadniczą rolę w patomechanizmie powstawania cukrzycy typu 2.

Insulinooporność jest to zaburzenie, w którym występuje zmniejszona wrażliwość tkanek na działanie insuliny. Zjawisko insulinooporności ma podłoże genetyczne, fenotypowe oraz środowiskowe.

Uważa się, że insulinooporność jest jedną z przyczyn zespołu metabolicznego (zespół wzajemnie powiązanych czynników wpływających na istotny wzrost ryzyka rozwoju miażdżycy i cukrzycy typu 2 wraz z ich powikłaniami naczyniowymi).

Insulinooporność jest zaburzeniem  metabolicznym charakteryzującym się stanem obniżonej wrażliwości tkanek na działanie insuliny. W efekcie poziom glikemii może ulec zaburzeniu. Stan ten powinien być korygowany właściwą dietą, odpowiednio dobraną aktywnością fizyczną i, w razie potrzeby, farmakoterapią. W przeciwnym razie, bardzo często prowadzić będzie do cukrzycy typu 2.

Gruszka pod owsiano-migdałową kruszonką jest jednym z najprostszych, a jednocześnie najsmaczniejszych ciast. Między innymi dzięki niemu z mniejszym żalem żegnamy letnie wieczory przestawiając się powoli na tryb jesienny. W klasycznej wersji nie jest to propozycja polecana osobom borykającym się z insulinoopornością oraz cukrzycą. Można jednak dokonać pewnych modyfikacji (które uwzględniłam w przepisie). Wówczas kawałek ciasta, choć nadal dość kaloryczny, będzie dla wspomnianych osób bardziej „bezpieczny”.

Poradnictwo dietetyczne uwzględniające najnowsze badania naukowe

ROLĄ DIETETYKA JEST NIE TYLKO PRZYGOTOWANIE PROFESJONALNEGO PLANU ŻYWIENIOWEGO ALE TAKŻE WSPIERANIE PACJENTA NA KAŻDYM ETAPIE STOSOWANIA DIETY I MOTYWOWANIE DO WYTRWANIA W DĄŻENIU DO CELU. CELEM TYM ZAWSZE POWINNO BYĆ ZDROWIE